Marius Finechiaro.

Pax Christi

Mirum quantis animus [inęstuârit] laetitijs, ubi nuper expectationem mihi per litteras de Indicâ excursione commovisti; sedenim cum suavissimè hęc me maceret, versetque cura, in quem tandem abs te reijciar annum, pervelim cognoscere. Etenim, quid diffitear? divinitus olim a parvo puero iniecta flamma ita dies, noctesque me suscitat, ut planè desiderio contabescam; unde, si in longum, a te me distractum cognovero, vitam mihi planè acerbam arbitrabor; et sanè non possum quin crucier, cum olim tam altè conceptus ardor plurimorum annorum vetustate corroboratus (quoniam dié ex die proferriintelligo) fere in irritum cadat. Verùm, si audaciùs fortè lapsa est epistola, Ambitioni meę tu bonus, facilisque annue Pater, ac prębe mihi quaeso manum illam, quae mihi lętitiarum cumulum Sola potest obijcere, cuius vel in somnis oberrans imago ita me delicijs titillat, ut lentum mihi [lorę] momentum videatur. Verùm, cum tuam filiorum studijs bene respondentem noverim voluntatem, nil est cur verbum addam; imò si in tuis cum Deo liquidissimis congressibus, me respectes, quod in optatis est me assequuturum confido. Vale.
[Mensis] Sextus Idus Iunii anno ab [intefello] Partu Virginis M.CIJ.D.CXXXVII.