Admodum Reverende in Christo Pater

Non semel toto religiosae vitae meae decursu exteras missiones expetivi, sed numquam hac de re superioribus quidquam ex proposito manifestavi, cum praestantius ac tutius fore existimarem indifferenti animo sese in iis omnibus habere, quae ad societatis nostrae munia pertinent. Verum ex quo sacerdotium inivi, abundantiore divina misericordia profusus, magis magisque in praeconcepto missionum vel ad barbaras gentes desiderio exarsi: quo factum est ut praeteritam taciturnitatem pene noxiam ratus, quae in animo pervolverem, difficultatibus omnibus superatis, Paternitati tuae admodum reverendae exponere conarer. Quod antequam facerem, Sanctissimam Trinitatem, matrem amantissimam Mariam, Sanctum Patrem Ignatium, sanctosque patronos crebris precibus oravi, ut quo ex spiritu tam vehemens desiderium esset eorum ope cognoscerem; quod praestiti praesertim in renovationis triduo. Itaque his peractis, quin a proposito desciscerem, is mihi visus est ad apostolorum opus ne miserrimum advocare, qui in eam Societatem me benignissime adoptavit, cuius est maxime animarum saluti prospicere. Quare veritus tandem ne si divinae gratiae diutius obdurescerem, uberiori gratia indignus fierem, Paternitatem Tuam humillime per Jesu Redemptoris, Beatae Virginis matris Mariae, Sanctique Patris Ignatii amorem rogo obtestorque, ut infimum ex Societatis filiis participem eorundem laborum ac munium facere dignetur, quibus tot tantique Societatis viri, ac praesertim Sanctissimi Franciscus Xaverius, et de Hieronymo ad mortem usque constantissime sustinuerunt. Equidem obstant tenuis virtus, tenuis mortificationis amor, tenue proficiendi in virtutibus studium; confide omnia mihi praestiturum esse eum, qui in me misero desiderium excitavit. Quamobrem det mihi Paternitas Tua, humillime oro, plurimas animas ad DEUM adducer posse, qui plurimis nocui; det aliquid pati pro earum salute pro quibus Iesus sanguinem effudit; det gratum me illi fo-

//

re, qui maximum peccatorem summis cumulavit beneficiiis ex quo me hominem humanis deditum in sanctorum societatem adscripsit. Quod profecto non dubito obtenturum, immortalesque ago Sanctissimae Trinitati primum, deinde Paternitati Tuae gratias, agamque dum vivam; meque, ut potero, non ingratum filium tanto beneficio exhibere conabor.

DEUS incolumem Societati servet admodum Reverendam Paternitatem Tuam, quam filiali obsequio, humilique reverentia ut me benedicat vehementer rogo.

Paternitatis Tuae admodum Reverendae

Humillimus et Obedientissimus in Christo Filius

Paschalis Grassi Societatis Jesu

Neapoli Nonis Iulii 1840