Admodum Reverende in Christo Pater

[Casune], an singulari Dei consilio factum fuerit, nescio: illud certe subodorari mihi contigit, aliquot juvenes ad Missionem Buenos-Ayrensem a Paternitate Vestra invitari. Equidem incessi omnibus laetitiis; cum nescio quae spes mihi animum pertentare caeperit, futurum fortasse ut tantum boni ex insperato assequar. Itaque cum versarem in proposito nec recenti nec ambiguo, sed veteri et obfirmato, atque etiam Paternitati Vestrae satis comperto; omni praetermissa haesitatione, has quam primum litteras dare mecum ipse decrevi. Verum ut sincerius ac plenius animum meum patefaciam; praeterquam me eaedem rationes me impellere videantur, quae alios movere solent; quasque alias significavi; una res est quapropter illud iter ante aetatis maturum diem, ac perfectum studiorum curriculum vehementer exoptem. Fateor enim Admodum Reverende Pater, me ex studiis et mediocri quadam quae in iisdem, nescio que meo fato, solet attribui praerogativa, nonnullam spiritus jacturam facere, humilitatis praesertim; quod licet exterius nemo ferme persenserit, non leve tamen intrinsecus detrimentum infert. Itaque tum ut praeteritarum noxarum aliquam Deo vicem rependam; tum ut iis demum me laqueis resecando extricem; non video quid jucundius Deo facere possim, quam si omni litterarum celebritati ac vanitati valedicens, totum me viresque meas, quantulaecumque eae sint, in animarum salutem convertam. Haec ego jamdiu animo pervolvere consueveram; haec in praesentiarum firmius in animum induxi. Reliquum Theologiae cursum existimo haud ita difficile posse ibidem perfici. Quae cum ita habeant, etiam atque etiam Paternitatem Vestram rogo et obtestor, ne (siquidem in Domino visum fuerit) ex conscribendo juvenum albo me, licet ita de Deo ac Societate malameritum, expungat. Equidem interea a precibus ad Deum non desistam, ut Paternitati Vestrae consilium Suae Providentiae patefaciat: illudque, ut par est, ratum denique ac Sanctissimum habuero, quod e re magis Paternitas Vestra futurum decreverit. Humillime suam benedictionem exposco; illud etiam vehementius, ut in has re praesertim, suis ad Deum precibus ac Sanctis Sacrificiis me^a perhumaniter juvet.

Paternitatis Vestrae

Humillimus in Christo Servus ac filius indignissimus

Raphaël Cercià Societatis Iesu Scholasticus

In Collegio Romano V. Idus Martias anno 1838.